PSYCHOLOG,
KTÓRY UCZY AI.

Znasz ten moment, kiedy wszystko wygląda na idealnie zaplanowane, a jednak cała konstrukcja łapie wiatr i wali się jak domki z kart?

Ja też. I z czasem zacząłem zauważać, że to nigdy nie był błąd w algorytmie.

Nie zaczynałem od AI. Zaczynałem od ludzi. Od tego specyficznego, irytującego i fascynującego momentu, w którym ktoś wie, co powinien zrobić, ma do tego narzędzia, a mimo to… nie robi tego. Co go blokuje? Co przekonuje go do zmiany? I dlaczego jedne innowacje wlatują do firm bez najmniejszego oporu, a inne rozbijają się o pierwszy, najzwyklejszy ludzki nawyk?

To pytanie zaprowadziło mnie na studia psychologiczne. Chciałem zrozumieć ten opór. Ten niewidzialny prąd, który nagle wyłącza chęć do działania.

Dopiero potem trafiłem do świata danych, BI i sprzedaży. I tam zobaczyłem coś, co przypieczętowało moje myślenie na lata. Prawdziwy paradoks. Technologia prawie nigdy nie przegrywa dlatego, że jest słaba. Przegrywa, bo ludzie po prostu nie rozumieją, po co mieliby z niej korzystać. Najlepszy system, najbardziej zaawansowany dashboard — wszystko to jest tylko drogim gadżetem, jeśli nie odpowiada na pytanie, które człowiek zadaje sobie w głowie: “Co z tego będę miał?”

Przez lata krążyłem między tymi dwoma światami. Data & analytics, sprzedaż, wdrożenia. Byłem po stronie biznesu, siedziałem z zespołami, patrzyłem z perspektywy klientów. Miejsca takie jak BPX, Grupa Pracuj, Inphinity czy SPEEDNET były moim poligonem. Widziałem narodziny świetnych, logicznych decyzji. Ale widziałem też, jak potężne firmy nagle utykały — rozerwane pomiędzy wielką ambicję a inercję codzienności.

W 2018 roku założyłem własną działalność w obszarze danych i AI. Musiałem. Chciałem to robić po swojemu. A to doświadczenie — bycie w tętniących życiem korporacjach i w cichym własnym biurze — uderzyło mnie jedną, prostą prawdą: najlepsze rozwiązania są całkowicie bezwartościowe, jeśli nie da się ich wdrożyć tak, żeby ludzie naprawdę chcieli z nich korzystać.

Dlatego dzisiaj robię to, co robię. Pomagam firmom przeskoczyć z fazy “o, AI to ciekawe” do “o, AI rozwiązuje mój problem”. Szkolę, wdrażam i pokazuję, jak używać sztucznej inteligencji praktycznie — w komunikacji, sprzedaży, analizie i w tym całym codziennym zgiełku. Bez nadęcia. Bez obietnic, że algorytm nawozi ziemię i zaprowadzi pokój na świecie. Mam jeden, prosty cel: technologia ma dawać efekt, a nie tylko robić wrażenie na Zarządzie.

Równolegle wykładam AI na studiach podyplomowych na SWPS i SGGW, szkolę firmy, wdrażam rozwiązania razem ze wspaniałym zespołem konsultantów i współtworzę lokalną społeczność: Śniadania AI Śląsk. Dlaczego? Bo nienawidzę wiedzy zamkniętej w szczelnych słoikach. Wierzę, że wiedza ma sens dopiero wtedy, kiedy zderza się z rozmową, z praktyką i z prawdziwymi, żywymi ludźmi przy kawie.